daglog - egodocumenten

Het is hogelijk tijd om iets te schrijven al was het maar om de blog geen schimmel te bezorgen. Vandaar een kort overzicht van de huidige toestand. Alles bij elkaar begint de ouderdom toe te slaan maar enig optimisme is op haar plaats en de Westerse geneeskunde doet wonderen. Zo opereerde een nogal excentrieke chirurg een paar weken terug mijn knie waar een omgeklapte meniscus voor danig wat hinder zorgde. Eind goed, al goed zo lijkt het wel. Na een paar weken kinesitherapie gaat het al stukken beter. So far, so good dus ware het niet dat door het zittend leven en het eeuwige gechipoteer op het internet de RSI weer in volle hevigheid toeslaat. Gelijk schreef de dokter me weer 10 beurten kine voor. Alles kan beter ...

Nu de solden achter de rug is en iedereen de meest fantastische koopjes heeft kunnen doen, is het effect van de dolle jacht op kleren weer duidelijk zichtbaar in het stadsbeeld. Vandaag nog kwam ik een mevrouw tegen gehuld in een gifgroen bloesje met daarop een donkerbruine jas en g-dbewareme een jeans met botten eronder. Bovendien had ze nog een sigaretje bij de hand. Aangestoten, zeggen ze hier, zo liep ze erbij. 't Zag er nochtans niet goedkoop uit.

Nu ja, dat bracht me weer op een oud idee van in de tijd van 's lands begrotingstekorten. Het gaat als volgt: een ploeg mode-experts met bijvoorbeeld Van Beirendonck op kop, gaat de baan op om iedereen te taxeren op kleding. Elegante, mooi geassorteerde en passende kledingstukken zijn vrijgesteld maar 'aangestoten' gevallen krijgen de taxateur op bezoek. Een belasting op lelijk gecombineerde kleren, proportioneel naar de ernst van de visuele hinder, zou wonderen gedaan hebben voor de toenmalige lege staatskas. Totaal niet doenbaar zo een idee maar wel grappig, althans dat dacht ik.

Laatst op een terrasje in de zon en vlak na de solden, probeerde ik dat ideetje nog eens te lanceren, maar wat bleek? Een niet zo aandachtige toehoorder meende te moeten wijzen op het discriminerend karakter van zo een 'plunjetaks'. Hij had het helaas niet helemaal begrepen en dacht dat het om mensen ging die last hebben met de zwaartekracht, personen met een zeker gewicht dus.

De onverwachte beschuldiging van discriminatie bracht me even uit het lood want wat was nu het geval? Het gezelschap waarin ik me bevond was een groepje kennissen die van de brave man allemaal een uitnodiging hadden gekregen voor zijn trouwerij, allemaal behalve ikzelf. Hallo? Discriminatie?

... tik 'saghro morocco' in de almachtige Google en de twee eerste hits komen uit bij mijn eigenste fotogalerie over de trektocht die we begin april maakten in het zuiden van Marokko. Hoelang dat gaat duren weet ik niet want de reisbureau's die dit soort tochten organiseren zullen het niet graag zien. Zelf sta ik er ook van te kijken maar moeilijk is het niet. Bij Google en de andere zoekmachines is het een kwestie van 'taggen'. Echte 'taggers' vliegen bij ons achter de tralies of krijgen een flinke boete door de 'beschadigingen' (lees graffiti) die ze aanbrengen op muren, vitrines enzovoort. Bij zoekrobots is 'taggen' zondermeer noodzakelijk of Google ziet niet eens wat er gebeurt op de fantastische site die zojuist op het net kwam.

'Taggen' is niet moeilijk: er zijn diverse systemen maar even zoeken op 'metatag' levert voldoende stof om met het 'taggen' (sporen nalaten?) te beginnen. De kunst zit 'm in het vinden van originele zoektermen en die overal waar mogelijk aan te brengen. In het fotoprogramma waarvan sprake in het begin van dit stukje, is er een veld voorzien speciaal als lokaas voor Google. Gewone internetpagina's voorzien van zoekwoorden is al even gemakkelijk. Doen dat 'taggen'!

En klik hier voor de foto's.

Laatst kon ik het toch niet laten om een cd te kopen in de Apple iTunes store. Voor 10 € kon ik direct met acceptabele kwaliteit naar 'Modern Times' van Robert Zimmerman, alias Bob Dylan luisteren. Alhoewel er (wilde) geruchten de ronde doen dat Apple WMA zou aannemen als geluidsformaat, blijkt het Apple lossless formaat prima te voldoen voor opslag van muziek op een harde schijf. Alles bij elkaar zou de hele collectie hier gemakkelijk op een halve terabyte (500 gigabyte) gaan. Ware het niet zo tijdrovend, zou ik eraan beginnen. Het enige probleem dat ik ondervond met een G4 1,42 G 1G RAM Mac mini, was een hinderlijk tikkend geluid in de stille passages. Het toestel enkel gebruiken voor compressie was de oplossing.

Maar we dwalen af. Fluks de cd gedownloaded en alles prima bevonden. Der alte Baab heeft weer het grote woord en blijft twijfeloos de poëtische meester van de afgelopen halve eeuw.

Even een kopietje gebrand om elders te kunnen luisteren naar het genie, allemaal geen probleem. Totdat ik het origineel in de winkel zag: een prachtige uitgave in de vorm van een mooi gedrukt boekje vol foto's en tekst. Bovendien zat er nog een dvd bij waar Baab en zijn band staaltjes van meesterschap ten beste geven. Wat kon ik anders dan die ook kopen. (Later zag ik dat er een lelijke lijmdruppel het boekje een beetje had verknoeid maar in de winkel ruilden ze de cd onmiddellijk.)

Het nettoresultaat is dat ik nu Dylans excellente cd twee keer heb: één keer op de iPod met her en der kopieën en één keer op het rek in al zijn glorie.

Had ik me weer een aantal audio cd-schijfjes aangeschaft met mooie strijkkwartetten van relatief onbekende componisten van rond de eeuwwisseling (die van de 18de naar de 19de!). Tegelijkertijd was, na 'gechipoteer' met de diverse dvd-spelers die aan de Mac G5 hangen hier, gebleken dat het afspelen van dvd's geheel volgens het boekje gaat maar audio-cd's - ho maar, dat kennen die dingen niet meer.

Het probleem is dit: bij het starten maken die tuigen een soort 'woosh' geluid van een zodanig hoog niveau dat het echt stoort, vervolgens blijft dat geluid, tenminste bij audio, de hele afspeelduur - zeker bij stille passages - hinderen. Video gaat prima, de dvd-speler neemt gas terug en speelt stil verder.

Wat te doen? Omdat m'n oude oren een equalizer (= een gesofisticeerde toonregeling) nodig hebben en er hier alleen een versterker staat zonder toonregeling, moet het geluid doorheen de Mac waarna het rechtstreeks de versterker in gaat. Het geluidspad is grotendeels digitaal dus de kwaliteit is super. Op die mechanische 'woosh' na helaas.

De oplossing vond ik in de aanschaf van een cd-rom. Dat was niet zo eenvoudig, de toestellen zijn bijna niet meer te krijgen. Ik denk de laatste in de omtrek hier aangeschaft te hebben. Het ding start nu met een geweldige zucht om na 8 seconden een soort tussenstadium te bereiken en na 15 seconden komt er - buiten muziek - geen ambetant bijgeluid meer uit. De luisteraar(ster) weze gewaarschuwd.

Zie ook iTunes-belevenissen en ripoff dubbelbovenop met eind goed, alles goed. (nog te publiceren)

Zo op het eerste gezicht ziet het eruit als de vorige editie maar verschuivingen en verbazingwekkende nieuwigheden zijn er altijd: oplichtende elektroluminiscentiepanelen van 0.7 mm dik, hoge resolutiedisplays met bijna 70 miljard kleuren en van superhoge definitie (1900 x 1400) en enorme grootte (3.4 meter diagonaal). Maar eerst dringend de eerste deftige digitale camera van Leica gaan vastpakken - de M8 - een meetzoekercamera van Leica. 'Eine Probeaufnahme geht leider nicht', in november kan dat 'beim Fachhändler'. We bediscussiëren even de verwisselbaarheid van de sensor. Moet kunnen maar is nu niet voorzien, is het antwoord in een notendop. Prachtige machine ...

Een grappig zicht - buiten de nogal Amerikaans aandoende jackpotwedstrijdjes voor gratis stalen - was een groepje dames met ingebouwd lcd: net onder hun boezem was een rechthoekig stuk uitgespaard in hun zwarte T-shirts met daarin een LCD met publicitaire filmpjes.

Verder nogal wat fotoalbums van wisselende kwaliteit, waaronder Asukabook.

Er is duidelijk een trend naar wireless: een bluetoothmodule bovenin de flitsvoet en hey presto verschijnt de foto op de lcd.

Agfa-Gevaert was niet te zien op Photokina: een somber teken, in Mortsel zijn er al 700 werknemers werkloos. Tegelijkertijd is de aanwezigheid van Samsung, Panasonic en Sony opvallend hoewel ze geen typische fotografiemerken zijn.

Alleen bij Fuji was er nog een hint naar pellicule en Kodak leek alleen nog een merknaam waar geen producten van te zien waren, enkel een modeshow met kleren van dia's, foto's en zelfs geheugenkaartjes gemaakt.

Veel softwarefabrikanten ook: Apple met Aperture (workflow) en een tiental bedrijfjes die enkel bezig zijn met calibratie en natuurlijk Adobe, de alleenheerser op beeldbewerkingsgebied.

Vanmorgen was ik redelijk wat snelheid aan het nemen op de fiets. Normaliter stop ik altijd keurig voor het rode licht in deze scholenbuurt maar vandaag nam ik het berekend risico om er door te rijden teneinde nog op een redelijk uur op het werk te verschijnen.

Helaas, deze keer keek ik recht in de ogen van twee politiemannen in een tegenover geparkeerde camionnette. Snel reagerend wees ik naar het rode licht en maakte gelijk een beweging die moest betekenen dat het licht niet meer werkt. Het was onmiddellijk duidelijk dat de boodschap niet goed overgekomen was. Ik maakte van de wiederweerga rechtsomkeer om de zaak mondeling te verduidelijken. De conversatie ging ongeveer als volgt:

'Goeiemorgen, maar het licht werkt al wekenlang niet meer en de scholen zijn toch al begonnen.'

'Aha, geen probleem, we brengen de bevoegde diensten op de hoogte maar we konden uw gebaren niet goed interpreteren. Gaf je ons nu 'de vinger' of wees je gewoon naar het licht?'

Algemeen gelach ...

Niks aan te doen: op de rand van zwaarlijvigheid zit er weinig anders op dan te vermageren. Als typisch jojo-geval - afvallen, bijkomen en weer afvallen en zo maar door - grijp ik weer naar het standaarddieet, een aanrader van de huisdokter die het ook weer had van een anti-cholesterolmargarinemerk: 300 grammen brood, 60 gram confituur, 300 grammen groenten en aardappelen plus 100 gram vlees of vis, water (koffie!) en fruit naar believen.

Na twee dagen zit ik al onder de 90 kg maar de idee is dit keer weer aan het gewicht te raken van vele jaren terug (68!). Moest dat niet lukken zou een gewicht van onder de tachtig me toch alweer tot normaal krijgen. 't Is al ver gekomen, op het internet trekken de annonces voor vermagerings- en andere wonderpillen de aandacht alhoewel de hele handel een doorzichtige zwendel lijkt. Curieus hoe dat gaat eindigen.

Eén dag later: 'keep moving' is de boodschap. Blijven bewegen heeft twee voordelen: zolang je loopt, springt, fietst of anderzijds beweegt (spitten, graven, schoffelen, trappen doen enz ..) denk je minder aan een koekje, snoep of iets anders met suiker in. Komt daar nog bij dat bewegen vet verbrandt. Hopelijk leidt suikerdeprivatie niet tot ontwenningsverschijnselen zoals daar zijn: ambetantigheid, waanvoorstellingen of zelfs regelrechte agressie. Bezig blijven dus ...

Na een dag of tien staat de weegschaal op bijna 88 kg. Zo gaat het altijd, de eerste 8 à 10 kilo gaan er redelijk gemakkelijk vanaf maar daarna begint het zwaardere werk. 't Is daarom dat wegen zo belangrijk is. De dag dat de koppige gewichtsverliezer/ster niet meer op de weegschaal gaat staan is het verloren. Zelf weeg ik me 's morgens en 's avonds, een van m'n weinig goede gewoontes.

Na drie weken is m'n BMI een punt gezakt, van 29 naar 28 en ben ik 6 kilo kwijt. De truk is tot onder de 25 te geraken en dan een stabilisatieperiode in te bouwen om m'n gewicht te blijven houden. Dat betekent nog minstens 12 kg eraf. Een collega opperde dat het makkelijker is je lichaamslengte te vergroten, zo daalt de BMI ook.

Eind september en net terug van een nogal vermoeiend tripje naar New York. Kilometers wandelen en de zenuwachtige jachtigheid van de grootstad duwden m'n gewicht naar 83 kg. Bijna 10 kg eraf, nu proberen onder de 80 kg te geraken en dan stabiliseren. Het gaat definitief de goede kant op ...

Begin november en m'n gewicht gaat nauwelijks nog naar beneden. Ik zit op 82 kg en - zolang het weegschaaltje de hoeveelheid voedsel bepaalt - blijft het 82 kg. Nog niet onder de 80 maar wel stabiel. Ik ben benieuwd hoe het nu verder gaat, misschien zit er over een paar weken toch weer een gewichtsvermindering in. Wait and see ...